Laat er geen twijfel over bestaan: democratie is de hoogste verworvenheid van onze beschaving. Democratische politiek voeren is een alternatief voor autoritair bestuur en het afschuiven van de bekendste wet van Darwin, en toch is dit systeem (zoals het meeste dat de mens geschapen heeft, godsdienst in de eerste plaats...) onvolmaakt. Haar grootste gebrek is de traagheid. Een autoritair bestuurssysteem kan veel sneller het roer omslaan. Het vergt echter tijd om de meningen van alle strekkingen te vergelijken, en te zoeken naar een meerderheid om mee te regeren. Bij het ontbinden van het vorige parlement, werd er gestemd over een hele reeks grondwetsartikelen, om het volgende parlement, de "constituante", er, bij het vinden van een twee-derde meerderheid, grondwetgevende bevoegdheid over te geven en de nodige staatshervorming te realiseren. Het zal er dus noodgedwongen op aankomen eerbare compromissen te sluiten, om de staat te hervormen tot een nieuw werkbaar model. Dit is de logica zelve want geen enkele partij vertegenwoordigt een meerderheid van de bevolking.
Onbegrijpelijk hoe sommige vermeende "democraten" erop zweren geen toegevingen te zullen doen. De (vergeten) traditie eist dat een compromis achter gesloten deuren bereikt wordt, en ver weg van de media, die, sinds het aanbreken van het digitale tijdperk, haar positie als vierde staatsmacht nog eens dubbel en dik heeft bestendigd. Verslaggeving hoort neutraal te gebeuren, maar leg de politieke analyses van de journalisten van beide landsdelen maar eens naast elkaar en u zal zien dat er in communautair hoogtij toch een neiging bestaat om zich achter de eigen politieke elite te scharen. Tja, de menselijke natuur... Ik geloof dat in de media het besef moet groeien van haar toenemend polariserende rol in het politiek bedrijf. Ze werken de provocaties in de hand en zijn niet langer enkel de "watchdog" van de samenleving; ze kunnen er een beslissende invloed op uitoefenen.
Het is misschien een begrijpelijk misverstand om te geloven dat als de media 'onverwijld' elk politiek detail uitsmeren, dit onze democratie ten goede komt , maar men moet goed beseffen dat dit de politici voortdurend en aan één stuk door met hun kiezers confronteert. Dit leidt tot een overdosis aanhoudend gezever, een sterke afzwakking van elke politieke moed, noodzakelijk om de moeilijke beslissingen te nemen, en het eindresultaat is dat er een soort politiek infarct onstaat. My advice? Laat die mensen hun discours voeren tijdens hun verkiezingscampagnes, maak van de politiek geen reality TV, wees, zéker tijdens regeringsonderhandelingen, enigszins terughoudend in uw verslaggeving, zodat onze verkozenen meer ruimte krijgen om te besturen. Een politicus moet aan het eind van zijn mandaat in de stembus afgerekend worden door de kiezer, en niet bij elke straffe verklaring in het oog van een mediastorm verzeild geraken.
De verkiezingen komen er nu aan. Stijn Meuris beseft ondertussen zelf ook wel dat hij zich als een imbeciel heeft gedragen. Je kon het lezen op zijn gezicht toen hij verscheen in de TV-studio van Phara: natuurlijk moet je wél gaan stemmen! Als je ostentatief gaat bloggen dat je niet gaat stemmen en niet als kiesvee behandeld wilt worden, dan moet je niet beweren dat dat geen oproep is om niet te gaan stemmen. Onzin dus, of zie ik dat verkeerd? Het persoonlijke ongemak dat je ondervindt bij het stemmen weegt in elk geval niet op tegen de nood aan een duidelijke stem van de burger in het huidige klimaat van crisis en communautair geswaffel. (verder geen kwaad woord over Stijn Meuris :) )
Peilingen voorspellen een ongezien electoraal succes voor Bart De Wever en zijn NVA. Binnen- en buitenland houden de adem in, de finnanciële markten zijn ongerust en Koning Albert durft niet meer naar het nieuws te kijken. Op persoonlijk vlak is Bart nochtans ongetwijfeld een fijn figuur: intelligent, eloquent, zelfkritisch en bijzonder geliefd voor zijn droge humor. Ik schrijf de NVA bovendien één grote verdienste toe en dat is dat ze de Vlaamste strijd heeft losgekoppeld van het xenofobe vreemdelingendiscours van het Vlaams Belang.
Maar Bart De Wever is ook en vooral een strateeg en een Vlaams historicus die politiek bedrijft vanuit een vorm van geschiedkundige rancune tegenover de franstalige gemeenschap, en zonder enige voeling met het zuiden van het land, al merk je wel dat zijn discours tijdens deze campagne veel gematigder is dan de neerbuigende veralgemeningen waarmee hij de franstalige gemeenschap gewoonlijk aanspreekt. NVA beweert voorlopig het separatisme niet als finaliteit voorop te schuiven, en aansluiting te zoeken bij het confederaal model dat onder andere Open VLD aanreikt, maar vergis u niet: als het moment van de onderhandelingen aanbreekt, zal deze partij hierin de nodige mijnen leggen om de volgende fase van confederalisme naar Vlaamse onafhankelijkheid reeds voor te bereiden en te verzekeren. De sociale zekerheid wordt een breekpunt. De meeste confederaties zijn geen lange levensduur gegund, hoewel ik geloof dat België, in het huidige klimaat, bijna het typevoorbeeld is van de meest gunstige situatie voor de uitbouw van een werkbaar en duurzaam confederaal model.
Mijnheer De Wever verwijt de andere traditionele partijen de kiezers schrik aan te jagen, en doemscenario's te verspreiden over de gevaren van een verkiezingsoverwinning. Angst is nergens voor nodig, maar het moet wel gezegd: een stem voor NVA is wel degelijk een stem voor separatisme. Alvorens de splitsingskoorts u misschien ook te pakken krijgt, waarschijnlijk ten gevolge van de tergende BHV-crisis (anders zouden de voorspelde NVA-gezinde kiezers hen in het verleden ook gesteund hebben in zulke grote getallen die de peilingen hen nu toeschrijven) bedenk toch de meerwaarde van een confederaal België (zoals gedefinieerd door liberalen en christendemocraten), als centrum van Europa, met krachtige en solidaire gemeenschappen en gewesten, die waar nodig efficiënt de krachten bundelen. Mijn vrees is dat veel mensen in de huidige omstandigheden nogal lichtzinnig op de kar van de NVA gaan springen, een beetje zoals een klein kind dat wenst dat zijn ruziemakende ouders zo snel mogelijk zouden scheiden.
Iedereen weet dat het Waals gewest economisch in een zwakkere positie staat, maar het zuiden van het land is niet gedoemd om eeuwig in deze situatie te blijven. Er ontbreekt slechts ondernemingszin. Ik geloof dat het belangrijk is dat de archaïsche Waalse socialisten, die teren op de ondergeschiktheid van hun gewest, zo snel mogelijk van de troon gestoten worden door liberalen, de partij van de ondernemers... , zodat Wallonië op termijn terug tot een economisch bloeiend project wordt hervormd, zodat die regio haar minderwaardigheidscomplex van zich af kan schudden en opnieuw een sterke sociaal-economische partner van Vlaanderen en het Brussels Hoofdstedelijk gewest kan worden.
Tenslotte: Politici krijgen bakken kritiek over zich heen, en volgens het spreekwoord heeft de kiezer altijd gelijk. Toch moet gezegd dat het sinds 2007 in de sterren geschreven stond dat Yves Leterme ging ondergaan in zijn eigen Griekse tragedie, en de 800.000 voorkeurstemmers, hoe anoniem ook, dragen daar ook verantwoordelijkheid voor. Ik pleit dus voor een verantwoord stemgedrag, consequent in de lijn van ieders bestaande overtuigingen, zonder mee te heulen met het toenemende marketing-gehalte van de poltieke soap.
Ik geef slechts een persoonlijke mening. Dit is geen stemadvies.
Laurent
Onbegrijpelijk hoe sommige vermeende "democraten" erop zweren geen toegevingen te zullen doen. De (vergeten) traditie eist dat een compromis achter gesloten deuren bereikt wordt, en ver weg van de media, die, sinds het aanbreken van het digitale tijdperk, haar positie als vierde staatsmacht nog eens dubbel en dik heeft bestendigd. Verslaggeving hoort neutraal te gebeuren, maar leg de politieke analyses van de journalisten van beide landsdelen maar eens naast elkaar en u zal zien dat er in communautair hoogtij toch een neiging bestaat om zich achter de eigen politieke elite te scharen. Tja, de menselijke natuur... Ik geloof dat in de media het besef moet groeien van haar toenemend polariserende rol in het politiek bedrijf. Ze werken de provocaties in de hand en zijn niet langer enkel de "watchdog" van de samenleving; ze kunnen er een beslissende invloed op uitoefenen.
Het is misschien een begrijpelijk misverstand om te geloven dat als de media 'onverwijld' elk politiek detail uitsmeren, dit onze democratie ten goede komt , maar men moet goed beseffen dat dit de politici voortdurend en aan één stuk door met hun kiezers confronteert. Dit leidt tot een overdosis aanhoudend gezever, een sterke afzwakking van elke politieke moed, noodzakelijk om de moeilijke beslissingen te nemen, en het eindresultaat is dat er een soort politiek infarct onstaat. My advice? Laat die mensen hun discours voeren tijdens hun verkiezingscampagnes, maak van de politiek geen reality TV, wees, zéker tijdens regeringsonderhandelingen, enigszins terughoudend in uw verslaggeving, zodat onze verkozenen meer ruimte krijgen om te besturen. Een politicus moet aan het eind van zijn mandaat in de stembus afgerekend worden door de kiezer, en niet bij elke straffe verklaring in het oog van een mediastorm verzeild geraken.
De verkiezingen komen er nu aan. Stijn Meuris beseft ondertussen zelf ook wel dat hij zich als een imbeciel heeft gedragen. Je kon het lezen op zijn gezicht toen hij verscheen in de TV-studio van Phara: natuurlijk moet je wél gaan stemmen! Als je ostentatief gaat bloggen dat je niet gaat stemmen en niet als kiesvee behandeld wilt worden, dan moet je niet beweren dat dat geen oproep is om niet te gaan stemmen. Onzin dus, of zie ik dat verkeerd? Het persoonlijke ongemak dat je ondervindt bij het stemmen weegt in elk geval niet op tegen de nood aan een duidelijke stem van de burger in het huidige klimaat van crisis en communautair geswaffel. (verder geen kwaad woord over Stijn Meuris :) )
Peilingen voorspellen een ongezien electoraal succes voor Bart De Wever en zijn NVA. Binnen- en buitenland houden de adem in, de finnanciële markten zijn ongerust en Koning Albert durft niet meer naar het nieuws te kijken. Op persoonlijk vlak is Bart nochtans ongetwijfeld een fijn figuur: intelligent, eloquent, zelfkritisch en bijzonder geliefd voor zijn droge humor. Ik schrijf de NVA bovendien één grote verdienste toe en dat is dat ze de Vlaamste strijd heeft losgekoppeld van het xenofobe vreemdelingendiscours van het Vlaams Belang.
Maar Bart De Wever is ook en vooral een strateeg en een Vlaams historicus die politiek bedrijft vanuit een vorm van geschiedkundige rancune tegenover de franstalige gemeenschap, en zonder enige voeling met het zuiden van het land, al merk je wel dat zijn discours tijdens deze campagne veel gematigder is dan de neerbuigende veralgemeningen waarmee hij de franstalige gemeenschap gewoonlijk aanspreekt. NVA beweert voorlopig het separatisme niet als finaliteit voorop te schuiven, en aansluiting te zoeken bij het confederaal model dat onder andere Open VLD aanreikt, maar vergis u niet: als het moment van de onderhandelingen aanbreekt, zal deze partij hierin de nodige mijnen leggen om de volgende fase van confederalisme naar Vlaamse onafhankelijkheid reeds voor te bereiden en te verzekeren. De sociale zekerheid wordt een breekpunt. De meeste confederaties zijn geen lange levensduur gegund, hoewel ik geloof dat België, in het huidige klimaat, bijna het typevoorbeeld is van de meest gunstige situatie voor de uitbouw van een werkbaar en duurzaam confederaal model.
Mijnheer De Wever verwijt de andere traditionele partijen de kiezers schrik aan te jagen, en doemscenario's te verspreiden over de gevaren van een verkiezingsoverwinning. Angst is nergens voor nodig, maar het moet wel gezegd: een stem voor NVA is wel degelijk een stem voor separatisme. Alvorens de splitsingskoorts u misschien ook te pakken krijgt, waarschijnlijk ten gevolge van de tergende BHV-crisis (anders zouden de voorspelde NVA-gezinde kiezers hen in het verleden ook gesteund hebben in zulke grote getallen die de peilingen hen nu toeschrijven) bedenk toch de meerwaarde van een confederaal België (zoals gedefinieerd door liberalen en christendemocraten), als centrum van Europa, met krachtige en solidaire gemeenschappen en gewesten, die waar nodig efficiënt de krachten bundelen. Mijn vrees is dat veel mensen in de huidige omstandigheden nogal lichtzinnig op de kar van de NVA gaan springen, een beetje zoals een klein kind dat wenst dat zijn ruziemakende ouders zo snel mogelijk zouden scheiden.
Iedereen weet dat het Waals gewest economisch in een zwakkere positie staat, maar het zuiden van het land is niet gedoemd om eeuwig in deze situatie te blijven. Er ontbreekt slechts ondernemingszin. Ik geloof dat het belangrijk is dat de archaïsche Waalse socialisten, die teren op de ondergeschiktheid van hun gewest, zo snel mogelijk van de troon gestoten worden door liberalen, de partij van de ondernemers... , zodat Wallonië op termijn terug tot een economisch bloeiend project wordt hervormd, zodat die regio haar minderwaardigheidscomplex van zich af kan schudden en opnieuw een sterke sociaal-economische partner van Vlaanderen en het Brussels Hoofdstedelijk gewest kan worden.
Tenslotte: Politici krijgen bakken kritiek over zich heen, en volgens het spreekwoord heeft de kiezer altijd gelijk. Toch moet gezegd dat het sinds 2007 in de sterren geschreven stond dat Yves Leterme ging ondergaan in zijn eigen Griekse tragedie, en de 800.000 voorkeurstemmers, hoe anoniem ook, dragen daar ook verantwoordelijkheid voor. Ik pleit dus voor een verantwoord stemgedrag, consequent in de lijn van ieders bestaande overtuigingen, zonder mee te heulen met het toenemende marketing-gehalte van de poltieke soap.
Ik geef slechts een persoonlijke mening. Dit is geen stemadvies.
Laurent
